|
Dorota Jovanka Cirlić (obecnie Mentzel), tłumacz literatury pięknej z jęz. serbskiego, chorwackiego, bośniackiego i, rzadziej, macedońskiego; redaktor. Ur. 18 04 1954, Kielce. Skończyła pierwszą humanistyczną klasę w Liceum im. Frycza Modrzewskiego, z rozszerzonym programem polskiego i historii oraz obowiązkową łaciną. Brała udział w Olimpiadzie literatury i języka polskiego. Nie wygrała, ale znalazła się w ścisłej czołówce. Studia na polonistyce były naturalnym wyborem. Na drugim roku podjęła współpracę z działem kultury „Nowego Medyka”, pisząc między innymi o teatrze.
Tak trafiła do „Dialogu”, i to zaraz po studiach (magisterium „Plenerowe widowiska Reduty na przykładzie Księcia Niezłomnego” zaliczyła na piątkę w 1977 roku). Po drodze jeszcze ukończyła kurs dziennikarski i kurs dla tłumaczy literatury pięknej (zorganizowany przez „Literaturę na świecie” i Związek Literatów Polskich. W „Dialogu” najpierw uporządkowała archiwum, potem przygotowywała dział Kroniki, by na koniec zająć się polską dramaturgią, co robiła przez prawie trzydzieści lat. Poza tym była sekretarzem literackim Teatru Współczesnego we Wrocławiu (1985-1986), kierownikiem artystycznym do spraw filmu reklamowego w prywatnym przedsiębiorstwie ITI (1989-1990); członkiem grupy założycielskiej Radia Zet, pierwszego prywatnego radia, które przełamało monopol państwa w sferze mediów (1990-1991) i stale współpracuje z londyńskim wydawnictwem PULS (od 1991). Od 1989 członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Obecnie reprezentuje Stowarzyszenie w radzie przedstawicieli środowisk twórczych przy drugim już (Ujazdowski, Zdrojewski) ministrze kultury. Współpraca z: „Tygodnikiem Powszechnym”, „Literaturą na Świecie”, londyńskim czasopismem „Puls”, „Twórczością”, „Odrą”, „Kulturą”, „Polityką”, „Arkuszem”, „Tygodnikiem kulturalnym”, „Res Publicą”, „Tyglem Kultury”, „Opolem” (gdzie debiutowała jako tłumacz opowiadaniem Davida Albahariego „Godzilla, potwór morski”; był to pierwszy na świecie przekład tego autora na obcy język), „Rzeczpospolitą”, „Przeglądem Politycznym”, „Kafką” i „Gazetą Wyborczą”, gdzie przez trzy lata pracowała w dziale kultury, a także z I i II programem Polskiego Radia oraz z TVP Kultura. Otrzymała nagrodę za najlepszy przekład w dziedzinie dramaturgii za rok 1998. W „Pulsie” zaczęła pisać formy eseistyczne: m.in. „Bałkański obłęd”, „Bałkański teatr wojny”, „Za linią frontu”, „Miasto-teatr” (to akurat w „Tyglu kultury”). Pisywała też w „Gazecie Wyborczej” o książkach ukazujących się w języku polskim, a także teksty większe, na przykład portret Marii Danilewicz Zielińskiej. Chętnie robi wywiady z ludźmi Bałkanów – z Miodragiem Bulatoviciem („Kultura”), z Ivanem Čoloviciem, Predragiem Matvejeviciem („Gazeta Wyborcza”), Dubravką Ugrešić („Gazeta Wyborcza” i „Przegląd Polityczny”).
TŁUMACZENIA - prozaDragoslav Mihailović „Kiedy kwitną tykwy” (Kad su cvetale tikve; debiut książkowy 1978) Sveta Lukić „Kwiaty wodne” (Vodeni cvetovi) Branimir Šćepanović „Pan Goluľa” (Gospodin Goluľa) David Albahari „Opis śmierci” (Opis smrti), „Mamidło” (Mamac) Miodrag Bulatović „Wojna była lepsza” (Rat je bio bolji) Dubravka Ugrešić „Kultura kłamstwa” (Kultura laľi), „Stefcia Ćwiek w szponach życia” (Štefica Cvek u raljama ľivota), „Muzeum bezwarunkowej kapitulacji” (Muzej bezuvjetne predaje), „Czytanie wzbronione” (Zabranjeno čitanje), „Ministerstwo bólu” (Ministarstvo boli) Svetlana Broz „Dobrzy ludzie w czasach zła” (Dobri ljudi u vremenu zla) Mirko Kovač „Malwina”, „Krystaliczna sieć” (Kristalne rešetke); w planach „Miasto w lustrze” Rujana Jeger „Darkroom” Luan Starova „Czas kóz” (Vremeto na kozite”, z macedońskiego; przegrał jednym głosem nagrodę Angelusa) Nenad Veličković „Koczownicy” („Konačari”), „Sahib” Muharem Bazdulj „Koncert” Tatjana Gromača „Murzyn” (Crnac) Marija Kneľević „Ekaterini” oraz wiele opowiadań i fragmentów prozy w prasie literackiej. W przygotowaniu: Dubravka Ugrešić tom esejów „Nikogo nie ma w domu” (Nikog nema doma)
Daša Drndić „Sonnenschein” TŁUMACZENIA-SztukiLjubomir Simović „Wędrowny teatr Šopalovicia” (Putujuće pozorište Šopalović; druk i grane w Polsce) Dejan Dukovski „Beczka prochu” (Bure baruta; druk i grane) Slobodan Šnajder „Chorwacki Faust” (Hrvatski Faust), „Skóra węża” (Zmijin svlak; druk i grane) Ivo Brešan „Diabelskie nasienie” (Ledeno sjeme; druk i grane) Milena Marković „Tory” (Šine; grane) Dušan Kovačević „Profesjonalista” (Profesjonalac; druk i grane; także na płytach DVD w doborowej krakowskiej obsadzie) Dušan Jovanović „Wyzwolenie Skopja” (Oslobodjenje Skopja; druk i grane) Lada Kaštelan „Ostatnie ogniwo” (Poslednja karika, druk) Biljana Srbljanović „Sceny rodzinne” (Porodične slike; druk i grane w kilku teatrach), „Upadek” (Pad; grane w Atelje Sopot), „Supermarket” (druk), „Ameryka, część druga” (Amerika, drugi deo, druk i realizacja w telewizji); „Szarańcza” Jelena Djordjević „Komu wierzycie?” („Kome verujete?”; realizacja w telewizji) Borislav Pekić „Generałowie martwej armii” (Generali mrtve armije; druk) Zlatko Topčić „Out time” (druk)
I wiele innych. W przygotowaniu: Tena Štivičić „Fragile!” |