ORYSZYN Zyta, ur. 16 sierpnia 1940 w Zagórzu koło Sanoka, prozatorka, tłumaczka, publicystka. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Deniutowała na łamach „Twórczości” w 1969 roku. W latach siedemdziesiątych zdobyła rozgłos powieściami refleksyjno-opisowymi o problematyce psychologiczno-egzystencjalnej (i wyraźnych odniesieniach do utworów swojego męża, Edwarda Stachury) Najada (1970, nagroda za debiut im. Wilhelma Macha) i Melodramat (1971), następnie zaskoczyła krytyków odmienną w tonie, oniryczno-realistyczną powieścią przygodową Gaba-Gaba, czyli 28 części wielkiego okrętu (1972), aby w dalszej twórczości przejść do analizy postaw moralnych w określonych warunkach polityczno-społecznych, czyli w warunkach PRL (powieści Czarna iluminacja powst. 1974, wyd. poza cenzurą 1981; Madam Frankensztajn wyd. poza cenzurą 1984; opowiadania Historia choroby, historia żałoby 1990). Najnowsza powieść pisarki, Góry Ciemności, jest znana z fragmentu drukowanego w kwartalniku „Wyspa” 2008 nr 2 (6). W dorobku translatorskim ma Oryszyn Kambodżańską odyseję Hainga Ngora. Jej własne utwory były tłumaczone na języki niemiecki i węgierski.

Do niewątpliwych zasług pisarki należy też zaliczyć fakt, iż w stanie wojennym współredagowała pisma podziemne „Wezwanie” i „Kulturę Niezależną”. Później współpracowała z „Tygodnikiem Solidarność” i z „Rzeczypospolitą”